Frans meneerke nabij Mende

frans-meneerke-nabij-Mende

Hij wist het zeker, zijn broer had hem herkend. De manier waarop hij hem had aangekeken en de stevigheid waarmee hij zijn hand secondenlang had vastgepakt lieten er geen twijfel over bestaan. De verpleegster zei het ook. Spreken kon hij nog amper. Alzheimer. Maar hij had hem herkend!

Het is op een licht stijgende grote baan vanuit Mende dat ik hem zie staan voor een eenzame, ietwat afgeleefde boederijwoning: een klein bejaard Frans manneke dat met zijn wandelstok in de hand tegen de snuit van zijn wit Renault-bestelwagentje uit de jaren ’90 leunt. Wanneer ik m’n lege drinkbussen toon, mag ik direct binnenkomen en moet me zetten. De speculaasjes worden bovengehaald en hij wil me zelfs nog een heel nieuw pak meegeven voor onderweg.

Een tijd geleden was er een camion in pan gevallen vlak voor zijn deur, een gloednieuwe camion met een frigootje vooraan en al. Probleem met de pook, dat was duidelijk te zien. Hij had willen helpen maar ze mochten er niet aankomen van de patron, die telefonisch op de hoogte was gebracht, anders zouden zij nog verantwoordelijk gesteld worden voor de panne. Zo gaat dat met de verzekering. Vierentwintig uur later is men de camion dan komen ophalen, recht naar de fabriek in Toulouse. En “tout neuf” was die camion, hij heeft het wel drie of vier keer benadrukt.

Zijn vrouw is gestorven. Hij leeft nu alleen in zijn oude boerderij. In het gebouw ernaast was een zagerij gehuisvest. Deze is inmiddels aan zware roest en verval onderhevig. Het was de zagerij van zijn zoon die op 42-jarige leeftijd is gestorven. Hij heeft nog wel een andere zoon en een dochter die hij af en toe ziet.

De 1300 km-lange trekkersroute die vanuit “Le Puy” (voluit Le Puy-en-Velay) naar Santiago de Compostella leidt, passeert boven achter zijn boerderij, weet hij nog te vertellen. En vorig jaar passeerde de Tour de France langs de baan voor zijn deur.

Maurin is zijn naam.

Andere artikels