Mijn eerste col: de Schlucht

schlucht2

(Juli 2005, een verslag uit de oude doos.) Aan de rand van het stadje Munster, bekend om zijn ooievaars, ligt de camping waar we ons verblijf in de Vogezen doorbrachten. Via Vacansoleil hadden we op Camping de la Fecht een mooie tent gehuurd met alles erop en eraan. Erg praktisch, zeker als je met het hele gezin op vakantie gaat. Bovendien bleek de route van de Tour de France een paar dagen later vlak langs de camping te passeren tijdens de eerste bergachtige rit van Pforzheim naar Gérardmer!

Natuurlijk waren we niet van plan om enkel naar de Tour te kijken. We hadden twee mountainbikes meegenomen om de streek daar van dichtbij te verkennen en om er zelf ook eens op uit te trekken.

Col de la Schlucht

De dag voordat de Tour de France er passeerde, besloten mijn vader en ik om de col de la Schlucht te beklimmen op de fiets. Voor mij trouwens de eerste echte col die ik zou bedwingen, eentje van tweede categorie volgens de Tour-maatstaven. Voordien had ik enkel klimervaring met de heuvels van de Voerstreek en van Noord-Frankrijk. Ook mooi, maar veel minder hoog natuurlijk.

Het weer zag er goed uit, tenminste daar beneden in het dal. De dag ervoor waren we met de auto tot op de top van de Grand Ballon gereden, de hoogste berg van de Vogezen. Je voelde het toen steeds frisser worden naarmate je de col opreed en eenmaal boven zaten we in dichte mist, regen en wind. Dat het koud was, spreekt voor zich: temperaturen van niet meer dan 5°C werd ons verteld. Voor de zekerheid namen we dus toch maar een regenjasje mee naar de top van de col de la Schlucht.

Om niet zonder energie te vallen onderweg voorzagen we ons van het nodige eten en drinken:

Klimmen maar!

Eerst heel even uit Munster kronkelen. Onderweg krijgen we nog een “bonjour” van een paar Fransen tegen die een versierde fiets aan het ophangen zijn. Voortdurend zie je trouwens decoraties in teken van de Tour de France langs de kant van de weg: fietsen in allerlei kleuren, een standbeeld waarvan de drie personages gekleed zijn in het geel, groen en bolletjes, een bolletjescaravan en allerlei spandoeken. Het is duidelijk dat de Tour hier leeft onder de mensen.

schlucht5

Eigenlijk begint de klim vrijwel onmiddellijk, zelfs in het dorp gaat het al licht omhoog. Vanaf Soultzeren, het laatste gehuchtje voor de col, wordt het iets steiler. Achteraf heb ik de statistieken van die col eens opgezocht: 16,8 km aan gemiddeld 4,4%. Niet al te steil in vergelijking met bijvoorbeeld de Ballon d’Alsace (gemiddeld 6,8%). Wat je ook merkt terwijl je de Schlucht oprijdt, is dat het stijgingspercentage min of meer constant blijft. Eens mijn tempo gevonden, kon ik dat ook rustig aanhouden ondanks het feit dat ik niet wist hoelang de col precies was en het kronkelen maar leek te blijven duren.

schlucht1

“Hup hup hup!” hoor ik enkele kinderen vanuit een auto naar me roepen. Het was overigens wel te merken dat de Tour hier de volgende dag zou passeren: redelijk veel autoverkeer en overal mobil homes langs de kant van de weg geparkeerd. Vooral veel Duitse fans voor “Ullie” (Jan Ullrich). Hier en daar is men er zelfs in geslaagd een tentje op te zetten op de al zo smalle bermen. Wat me ook opviel waren al de vuilniszakken die de Tour-organisatie langs de kant van de weg had geplaatst. Netjes.

schlucht3

De top

En dan zie je een bord opdoemen met de tekst: “Col de la Schlucht, altitude: 1139 m”. Ik heb top bereikt! Yihaa! Het is er koud. Donkere wolken pakken zich samen boven het gekrioel van honderden Toursupporters. Niet veel later begint het te druppelen. Snel wat drinken kopen en een paar foto’s nemen. Voor je het weet is je bezwete lijf helemaal afgekoeld en krijg je het nog kouder. Zo zie je maar dat je nooit weet wat het weer is op de top. De regenjasjes bleken geen overbodige last.

schlucht4

Andere artikels